လူတွေက အကျင့်သီလ ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း၊ စိတ်ထား ဘယ်လောက် ကောင်းကောင်း ရာထူးငယ်တယ်ဆို အထင်သေးချင်ကြတယ်။
ဆင်းရဲတယ်ဆိုရင် အထင်သေးချင်တယ်။
အကျင့်သီလ ဘယ်လောက်ညံ့ညံ့ ရာထူးကြီး တယ်ဆိုရင် အထင်ကြီးချင်တယ်။
ချမ်းသာတယ်ဆို အထင်ကြီးတယ်။
လူ့ဂုဏ်သိက္ခာ လူ့တန်ဖိုးကို ရာထူးရာခံနှင့် ငွေကြေးချမ်းသာခြင်းပေတံနှင့် တိုင်းတာချင်ကြတယ်။
အဲဒီလို အသိုင်းအဝိုင်းကြားမှာ ထိတွေ့ ဆက်ဆံနေရတဲ့ ကျုပ် တခါတလေ အရမ်းစိတ်ထိခိုက်တယ်ဗျာ။
ဟန်လုပ်ပြီး ဆက်ဆံနေရတဲ့ လူ့အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ဟောဟောဒိုင်းဒိုင်း ပြောတတ်တဲ့ ကျုပ်နဲ့က ဘယ်တော့မှ သဟဇာတ မဖြစ်ဘူး။
အမှားများများကြားက အမှန်တရားကို ကိုးကွယ်နေမိရင် မိတ်ဆွေအဖေါ်ဆိုတာလည်းနည်းပါသွားတယ်။
အဲဒီတော့ မိတ်ဆွေစစ် မိတ်ဆွေမှန် ဘယ်မှာ ရှိနိုင်တော့မလဲ။
အဲဒီတော့ အထီးကျန်တာပေါ့ဗျာ။
တခါတလေကျုပ် အထီးကျန်နေရသည့် အချိန်မှာ ဖုန်းသံကြားလို့ ကိုင်လိုက်လျှင် အာဏာပါဝါ အထက်စီးလေသံနှင့်စကားပြောလာသူရှိသလို -
ဖုန်းအားအားယားယားဆက်ပြီး ဟိုကိစ္စလေး ပြောပေးလို့ ရမလား စသည့် မေးခွန်းပေါင်းစုံက တလက်စပ် အရင်ဝင်လာတတ်တယ်။
နေကောင်းလား မင်းအဆင်ပြေသလား ဘာနဲ့စားသောက်နေလဲ မေးတဲ့သူမရှိဘူး။
ခင်ရာ မင်ရာ လာတဲ့ ဖုန်းထက် အာဏာပါဝါ အလုပ်ခိုင်းတဲ့သူနှင့် စပ်စပ်စုစု သတင်းလာနိုက်တဲ့ ဖုန်းကများနေတယ်။
အစားမတော် တစ်လုပ် အသွားမတော် တစ်လှမ်းဆိုသလို အပြောမတော် တခွန်းတည်းနဲ့ အဓိပ္ပါယ် အလွဲခံရပြီး ထီးလား ထောင်းလား ရန်တွေ့ခံရတာလည်း ကြုံဘူးပါပြီ။
တခါတလေ အကြောင်းအရာတစ်ခုကို ပြောလို့ မရသလို သူမေးသည်ကို မဖြေလို့ အမုန်းပွားခံရတာ ခဏခဏပါဘဲ။
အပေါ်ယံရွှေမှုံ ကြဲထားသော ဆက်ဆံမှုတွေနဲ့ နေ့ဓဒူဝ ထိတွေ့ ဆက်ဆံနေရတဲ့ ဘဝမှာ ကြာလာတော့ ငြီးငွေ့စရာ စိတ်ညစ်စရာတွေက ပိုများလာတယ်။
သိုဝှတ်ထားရတဲ့ စိတ်ညစ်စရာတွေ ဘေးဖယ်ပြီး ပျော်ရွှင်စဖွယ်ဟန်လုပ်ကြည့်ပြီး ဖြေခဲ့တာတွေလည်း ကိုယ့်ကို အသိဆုံးပါ။ ဒါပေမဲ့ အရသာမပါဘူး။
အပူရုပ်ပေမဲ့ ဟန်လုပ်ကာဖြေနေရတဲ့ ကျုပ်ကို သူတို့ သတိထားမိမယ်လို့လည်း မထင်ပါဘူး။
စိတ်ထိခိုက်တဲ့အခါ ယုံကြည်ရတဲ့သူငယ်ချင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ရင်ဖွင့်ချင်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ နားလည်းပေးနိုင်တဲ့ နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းက ကျုပ်အနားမှာ မရှိဘူး။
တခါတလေ တကယ်ကို အထီးကျန်ပါဘဲ။
ကလေးတစ်ယောက်လို ထောင့်တနေရာထိုင်ပြီး ငိုင်နေလို့လည်း မဖြစ်။
စောင်ခေါင်းမြီးခြုံ ငိုနေလို့လည်း မတင့်တယ်။
ဘယ်ပညာရှိ ပြောကြားခဲ့တဲ့ စကားလည်းတော့ မမှတ်မိတော့ဘူး။
သိုဝှက်မှုတွေကြားမှာနေလျှင်-
ဟန်ဆောင်မှုတွေကြားမှာနေလျှင်-
မုသားတွေကြားနေလျှင်
စိတ်ထိခိုက်စရာတွေများနေလျှင် -
သောကတွေများနေလျှင် -
ကိုယ့်ကို ပိုမိုထိခိုက်စေသလို စိတ်ကိုလည်း ရူးသွတ်သွားစေနိုင်တယ်တဲ့။
ကိုယ့်ကို ရူးသွက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။
ကျုပ်ငယ်သေးတယ်။
ကျုပ်ကို မှီခို အားထားနေတဲ့ မိခင်ကြီးရှိသေးတယ်။
အဝေးပို့ထားတဲ့ ကလေးတွေ ရှိသေးတယ်။
ကျုပ် ဒီဘဝ ဒီအတိုင်းအဝိုင်းကြားက လွှတ်မြောက်ဘို့ ဘာလုပ်ရမလဲ?
စိတ်ဒါဏ်ရာတွေ ကုစားဘို့ ဘာဆေးစားရမလဲ?
ဟန်ဆောင်မှု ကြားကလွှတ်မြောက်ဘို့
ရူးသွက်မှု ဘဝက လွှတ်မြောက်စေဘို့ အကောင်းဆုံး အဖေါ်အမွန် ဘာလဲ?
ကျုပ်အပြန်အလှန် စဉ်းစားတယ်။ တွေးတယ်။
မျက်မှောက်ကုတ်ကာ အဖြေထုတ်တယ် ။
ရှားပါးလှတဲ့ အဖြေများကြားက အကောင်းဆုံး အဖြေတခု နောက်ဆုံး တွေ့လိုက်ပါပြီ။
ဒီတသက်ပြတ်ဆဲပါပြီလို့ အမှတ်တရ သော့ခတ်သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ပုလင်းတစ်လုံး။
သစ္စာရှိသော ပွင့်လင်းသော ယမကာ ပုလင်းလေး ဖွင့်လိုက်ခြင်းသည်သာ
ကျုပ်ဘဝရဲ့အကောင်းဆုံး အဖြေပါဘဲ။
ဟူး ,,,,အရက်သောက်ဖို့အရေး လျှောက်လှဲချက်ပေးလိုက်ရတာ....မောပါဘိ,,,။
( မောင်ဦး-တိုဟူး)
No comments:
Post a Comment