မမျှတခဲ့ သော အချစ်ရဲ့ နောင်တ




မမျှတခဲ့ သော အချစ်ရဲ့ နောင်တ

                                         (မောင်ဦး)

နောင်တ💔ဆိုတာ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့

အချိန်မှာသာ ရောက်လာတတ်တဲ့ ‌ ‌‌‌ေ၀ဒနာတမျိုးပါ.....

 

💞တစ်ချိန်က...💞

အချစ်နှစ်ခုကြားမှာ ကျွန်တော် ဗျာများခဲ့ဖူးတယ်။

အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ပဲ ကြာသွားပါစေ...

အဲဒီနေ့ကို ပြန်တွေးမိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နောင်တတစ်ခု အမြဲပြန်နိုးလာတတ်

တယ်။💔

​တစ်ရက်... ကျွန်တော်တို့မြို့ကနေ ခရီးတစ်ခု ထွက်ခဲ့တယ်။

သွားရမယ့်လမ်းက နှစ်လမ်းခွဲ။

တစ်လမ်းက... 

စိုးစံဘော်ဒါမှာ စာသင်ကြားနေတဲ့ သားရှိရာ မေမြို့။

နောက်တစ်လမ်းက...

 အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်နေတဲ့ ကျွန်တော့်မွေးမိခင်ကြီး ရှိရာ တောရွာသို့။

​ဘယ်သူ့ဆီကို အရင်သွားရမလဲ... ဆုံးဖြတ်ရခက်ခဲခဲ့တယ်။

တစ်ဖက်က ကိုယ်မွေးထားတဲ့ သား🙅‍♂

 တစ်ဖက်က ကိုယ့်ကိုမွေးပေးတဲ့ အမေ🥰

နောက်ဆုံးတော့... လောကသဘာဝ စုန်ရေအရှိန်အတိုင်း 

💖သားရှိရာကိုပဲ အရင်သွားခဲ့မိတယ်။

​လမ်းမှာ...

သားကြိုက်တဲ့ မုန့်🍔တွေ့ရင် ဝယ်တယ်။

သားကြိုက်တဲ့ အသီး🍎တွေ့ရင် ဝယ်တယ်။

သားကြိုက်တဲ့ 👔👕အဝတ်အစား🥼တွေ့ရင်လည်း ဝယ်တယ်။

ကားရပ်နားတဲ့ ဂိတ်တိုင်းမှာ ဝယ်ယူမိလို့ ကားပေါ်မှာ

ပစ္စည်းတွေနဲ့ ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့... "သားနဲ့တွေ့ရင် ဘယ်ကိုသွားမယ်... 

ဘာတွေ စားမယ်.. ဘယ်လိုပျော်မယ်...." ဆိုတဲ့ 

အတွေးတွေနဲ့တင် ကြည်နူးနေခဲ့တာ။🕺🕺

​သားရဲ့Out pass နှစ်ရက်တစ်ညတာကို ပျော်ပျော်ကြီး 

နေထိုင်ပြီးတော့မှ... အမေရှိရာကို ဆက်သွားခဲ့တယ်။

ဒါပေမယ့်... အမေ့အတွက် လမ်းမှာ ဘာမှ အထူးတလည် မဝယ်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။💔

အမေအတွက် ပါသွားတာက...

အင်ရှူးဝါး🥫တစ်ဗူးရယ်...

ကိတ်မုန့်🥮တစ်ထုပ်ရယ်... ဒါပဲ ပါခဲ့တယ်။

​အမေဆီမှာ ခဏတဖြုတ်ပဲ နေခဲ့ပြီး ပြန်ခဲ့တယ်။

သားအတွက် ပေးခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ဝယ်လာခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ 

ယှဉ်လိုက်ရင် အမေ့အတွက်က အလွန်နည်းပါးလွန်းခဲ့ပါတယ်။ 💝

အဲဒီနေ့ကတော့... အချစ်တွေရဲ့ "ခွဲတမ်းမညီမျှမှု"👩‍❤️‍👩 

ကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။

​အခုတော့...

သားကို တွေ့ချင်ရင် တွေ့လို့ရသေးတယ်။

သားကို ကျွေးချင်ရင် ကျွေးလို့ရသေးတယ်။

သားကို ပေးချင်တာတွေ ပေးလို့ရသေးတယ်။

​ဒါပေမယ့်...

အမေ့ကိုတော့... ဘာတစ်ခုမှ ပေးလို့ မရတော့ဘူး။💔

အမေ့လက်ကို ကိုင်ချင်လည်း မရတော့ဘူး။💔

အမေ့ကို ဖက်ချင်လည်း မရတော့ဘူး။💔

"အမေ..." လို့ ဘယ်လောက်ပဲ အော်ခေါ်ချင်ပါစေ... 

ပြန်ထူးပေးမယ့် အသံ မရှိတော့ဘူး။💔

အမေက... ထာဝရ ပြန်မလာနိုင်တဲ့ ခရီးကို ထွက်သွားခဲ့ပြီလေ။💔

​အဲဒီအချိန်မှ... 

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေ တစ်လှေကြီး ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။

သားကို ချစ်ခဲ့တာ မမှားပါဘူး။

ဒါပေမယ့်... ကိုယ့်ကို မွေးဖွားကြီးပြင်းစေခဲ့တဲ့ အမေကို 

ချစ်ဖို့၊ ဂရုစိုက်ဖို့၊ ပေးဆပ်ဖို့ အချိန်ကို လျှော့မိခဲ့တဲ့ အကျိုးဆက်က 

ကျွန်တော့်အတွက် ဒီနေ့အထိ မပျောက်နိုင်သေးတဲ့ 

နောင်တတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါ။💔

-​မိဘတွေ အသက်ရှင်နေတုန်းမှာ ချစ်ခြင်းကို ပြသလိုက်ကြပါ။

-ဂရုစိုက်မှုကို ပေးလိုက်ကြပါ။ 

-ပေးဆပ်ခွင့်ရှိတုန်း ပေးဆပ်လိုက်ကြပါ။

တစ်နေ့မှာ "ပေးချင်တယ်" ဆိုတဲ့ ဆန္ဒသာကျန်ပြီး 

"ပေးလို့မရတော့ဘူး" ဆိုတဲ့ ကျွန်တော့်လို နောင်တမျိုးကို 

ဘယ်သူမှ မသယ်ဆောင်မိကြပါစေနဲ့...။ 💔

                                                မောင်ဦး(တိုဟူး)





ချစ်လွန်းလို့ ကျတဲ့မျက်ရည်



ချစ်လွန်းလို့ ကျတဲ့မျက်ရည်
                               မောင်ဦး
ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ဝတ္ထုခေါင်းစဉ်လေးတစ်ခုကို 

သတိရမိတယ်...

 “ပြုံးလှည့်မျက်ဖန် ငိုဟန်သွယ်၍ ရယ်လေသူ” တဲ့။

သားရဲ့အောင်စာရင်းထွက်တဲ့နေ့မှာပဲ အဲဒီအဓိပ္ပာယ်က 

အိမ်ကလေးထဲကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

​“သား ဂုဏ်ထူးတွေနဲ့အောင်ပြီ!” ဆိုတဲ့ သတင်းကြောင့် 

အိမ်လေးတစ်အိမ်လုံး မျက်ရည်တွေကြားမှာ ပြုံးနိုင်ခဲ့ကြတယ်။

အဖေရော အမေပါ ပြုံးနေကြပေမဲ့ မျက်ဝန်းတွေမှာတော့ 

မျက်ရည်စတွေနဲ့။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို အန်တုရင်း ကြိုးစားခဲ့တဲ့ 

သားလေးရဲ့အောင်မြင်မှုဟာ အဖေ အမေအတွက် 

ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆုလာဘ်ပါပဲ။

 ပျော်လွန်းလို့ အဝေးက ဆွေမျိုးတွေဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ 

ရှိသမျှ ဖုန်းဘေလ်တွေ ကုန်မှပဲ ရပ်ကြတော့တယ်။

​ဒါပေမဲ့... အဲဒီပျော်ရွှင်မှုနောက်မှာပဲ စိုးရိမ်စိတ်တွေက

 ကပ်ပါလာခဲ့တယ်။

ဆက်ပြီး ဘယ်လိုကျောင်းထားပေးရမလဲပေါ့ ...?”

​ခဏတာတိတ်ဆိတ်သွားချိန်မှာအဖေရဲ့ခေါင်းထဲမှာ 

ငွေစာရင်းတွက်နေမိတယ်။

 အမေကလည်း သားရဲ့အနာဂတ်ကို တွေးပူနေမိတယ်။

အိုးအိမ်ယာမဲ့ပင်စင်စားနေ၀င်ဆည်းဆာရှင်ရဲ့ဝင်ငွေက 

သိတယ်မဟုတ်လား။

 စားဝတ်နေရေးကိုတောင် မနည်းဖြည့်ဆည်းနေရတဲ့ ဘဝမို့ပါ။

 ဒါပေမဲ့ သားရဲ့ပညာရေးကိုတော့ ဘယ်သူမှ လက်မလျှော့ချင်ကြဘူး။

​သားက ငယ်ငယ်ကတည်းက စက်တွေ၊ ကွန်ပျူတာတွေနဲ့ 

နည်းပညာကို ရူးသွပ်ပြီး နည်းပညာရှင်ကြီးတစ်ယောက် 

ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ။

 ဒါပေမဲ့ အမေကတော့ “ဆရာဝန်ဖြစ်ရင် လူတွေလည်း 

ကယ်နိုင်တယ်၊ ဂုဏ်လည်းရှိတယ်” ဆိုပြီး 

ဆေးပညာပဲ တက်စေချင်တယ်။

သားကလည်း မပြောရဲ၊

အမေကလည်း ဆန္ဒမလျှော့။

အဖေကတော့သူတို့နှစ်ယောက်ကြားမှာတိတ်တိတ်လေး 

ငြိမ်သက်နေမိတယ်။

အဖေ့စိတ်ထဲမှာတော့ 

“ဘယ်ဘာသာရပ်ပဲဖြစ်ဖြစ် ကျောင်းဆက်တက်နိုင်ဖို့က

 အရေးကြီးတယ်” လို့ တွေးနေတာပါ။

​တချို့ညတွေမှာအဖေအိပ်မပျော်ဘဲမျက်နှာကျက်ကိုငေးရင်း

သားအနာဂတ်ကို တွေးနေမိတယ်။

သားရဲ့အိပ်မက်ကိုလည်း မဖျက်ဆီးချင်၊ 

မိခင်ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း မရိုက်ချိုးလို။

 ဒါပေမဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတာက ငွေမဟုတ်ဘဲ

 သောကတွေ ဖြစ်နေတယ်။

​ဘဝဆိုတာ အိပ်မက်ရှိရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘဲ 

အဲဒီအိပ်မက်ကို ထောက်ပံ့ပေးမယ့် အင်အားလည်း လိုတာကိုး။

ဒါပေမဲ့ မိဘမေတ္တာကတော့ ဆင်းရဲခြင်းကို 

အရှုံးမပေးတတ်ပါဘူး။

 

​အဖေ့ရဲ့ ရင်ထဲက ဆန္ဒကတော့...

 

သား... ဘယ်လမ်းကိုပဲ ရွေးချယ်ပါစေ အဖေတို့ 

မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဆက်ထားမယ်"

 သားက ကိုယ့်ဝါသနာကို ယုံကြည်ပြီး ဆက်ကြိုးစားရမယ်။

 "မင်းရဲ့အောင်မြင်မှုကမိဘနှစ်ယောက်ရဲ့ဘဝကို 

အဓိပ္ပာယ်ပြည့်စုံစေလိမ့်မယ်...”

 ​အဖေနဲ့အမေရဲ့ မျက်ရည်ဟာ အားနည်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။

သားရဲ့ အနာဂတ်ကို ချစ်လွန်းလို့ ကျလာတဲ့ 

မေတ္တာမျက်ရည်တွေပါ။

                                မောင်ဦး



ရေခဲမှတ်အောက်က သံယောဇဉ်.

 


        ရေခဲမှတ်အောက်က သံယောဇဉ်

                             မောင်ဦး(kawlin)

                                                

သံယောဇဉ်.....သံယောဇဉ်.....

 ချစ်သူနှစ်ဦးကြားက သံယောဇဉ်

မိဘနှင့်သားသမီးကြားက သံယောဇဉ်                        

မွေးရပ်မြေနှင့် သံ‌ေယာဇဉ်

သူငယ်ကြားက သံယောဇဉ် ....

ထို..သံယောဇဉ်တွေက

အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုနွေးလာမယ်ထင်ခဲ့တယ်။

တကယ်တမ်းမှာတော့…တချို့ သံယောဇဉ်တွေက

 မမြင်ရတဲ့ ရေခဲအလွှာတစ်ခုအောက်မှာ တဖြည်းဖြည်း 

အေးခဲသွားတတ်ကြတယ်။

မိသားစုဝမ်းရေးဆိုတဲ့ စကားလုံးက

အဖေ့ကို မွေးရပ်မြေကနေ ခွဲထုတ်သွားခဲ့တယ်။

သားသမီးတွေ ပညာတတ်ရမယ်ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကလည်း

ညီအစ်ကိုတွေကို တမြို့တနယ်စီ ဝေးကွာသွားစေခဲ့တယ်။

တချိန်က

အိပ်ယာပေါ်မှာ ခေါင်းချင်းဆိုင်ပြီး ရယ်မောခဲ့ဖူးတဲ့

 ညီအစ်ကိုတွေဟာ…

အခုတော့ တစ်ယောက်တစ်မြို့စီမှာ ကိုယ့်ဘဝ

ကိုယ် ထမ်းပြီး ရှင်သန်နေကြရတယ်။

ဒီလိုနဲ့ နှစ်တွေ တစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ် ကုန်သွားခဲ့တယ်။

ဒီနှစ်တော့ အိမ်ပြန်ဆုံကြရအောင်…”ဆိုတဲ့

အမေရဲ့အသံက ဖုန်းလိုင်းတစ်ဖက်ကနေ

 နွေးနွေးထွေးထွေး ရောက်လာခဲ့တယ်။

အလုပ်က ခွင့်ယူရခက်တဲ့သူက ခွင့်ယူခဲ့တယ်။

စာမေးပွဲနီးနေတဲ့သူက အချိန်ညှိခဲ့တယ်။

ခရီးဝေးသူက ညကားစီးပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။

အဲဒီနေ့အတွက် အမေက မနက်အစောကြီးကတည်းက

 ဈေးသွားတယ်။

သားတွေကြိုက်တဲ့ ဟင်းတွေ…ငယ်ငယ်တုန်းက 

လုစားခဲ့ဖူးတဲ့ ဟင်းခွက်တွေ…

တစ်ယောက်ကြိုက်တာတစ်မျိုးစီကို မှတ်မိနေသေးတဲ့ 

အမေက အိုးတွေ တလုံးပြီးတလုံး မီးဖိုပေါ်တင်ရင်း 

တိတ်တိတ်လေး ပြုံးနေခဲ့တယ်။

 

ဒီနေ့တော့ အိမ်မှာ စည်စည်ကားကား ဖြစ်တော့မယ်…” ပေါ့။

 

အဖေကလည်း ထမင်းဝိုင်းအတွက် စားပွဲကုလားထိုင်တွေ 

ပြန်စီရင်းပီတိတွေ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

 

နှစ်ပေါင်းများစွာ မမြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု…

မိသားစုထမင်းဝိုင်း စုံစုံညီညီ။

ဒါပေမယ့်…

တကယ်တမ်း ထမင်းစားကြတဲ့အချိန်မှာတော့

အမေ မျှော်လင့်ထားတဲ့ ရယ်သံတွေ မကြားရဘူး။

အဖေ မြင်တွေ့ချင်တဲ့ မြင်ကွင်း‌ကပေါ် မလာဘူး။

ဟေ့ကောင်… မင်းမှတ်မိသေးလား…”ဆိုတဲ့ စကားတွေ မရှိဘူး။

ငယ်ငယ်တုန်းကလို ဟင်းလုစားတာတွေ မရှိဘူး။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အပြုံးပါးပါးလောက်ပဲ ဖလှယ်ကြပြီး

ခေါင်းငုံ့ကာ ထမင်းစားနေကြတယ်။

ထမင်းဝိုင်းထဲမှာ ဇွန်းနဲ့ပန်းကန် ထိခတ်သံကလွဲပြီး

ဘာသံမှ မကြားရတော့ဘူး။

ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက်…သားတစ်ယောက်က

TV သွားဖွင့်ကြည့်‌နေတယ်။

တစ်ယောက်က စာအုပ်ယူဖတ်နေတယ်။

တစ်ယောက်က ဖုန်းကိုပဲ ငုံ့ပွတ်နေတယ်။

အဖေက သားတွေမျက်နှာကို တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်

 ကြည့်ပြီး ငိုင်နေတယ်။

အမေကတော့ ထမင်းဝိုင်းသိမ်းဆည်းရင်းတစ်ခုခုကို 

နားလည်သွားသလို တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။

အိမ်တစ်အိမ်တည်းမှာ ရှိနေကြပေမယ့် 

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မရောက်ကြတော့တဲ့ 

ကမ္ဘာတွေထဲမှာ အသီးသီး ရှင်သန်နေကြသလိုပဲ။

တကယ်တော့...ညီအစ်ကိုတွေ

အဝေးကြီး ခွဲခွာခဲ့တာက လူချင်းအကွာအဝေးပဲ မဟုတ်ဘူး။

နှလုံးသားချင်း အကွာအဝေးတွေလည်း ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

တချို့သံယောဇဉ်တွေက မပျက်သွားကြဘူး…

 

ဒါပေမယ့် ..အချိန်ဆိုတဲ့ အအေးဒဏ်အောက်မှာ 

တဖြည်းဖြည်း အေးခဲသွားတတ်ကြတယ်။

အဲဒီညက မိသားစုဝင်အားလုံး စုံစုံညီညီရှိနေခဲ့ကြပေမယ့်…

နွေးထွေးမှုတချို့ကတော့ ရေခဲမှတ်အောက်ကို

 ရောက်နေခဲ့သည်ကို သိလိုက်ရတဲ့ အဖေနဲ့အမေမှာ..........။ 

      

        (28-10-2016 မိသားစုံညီအမှတ်တရ ​ရေးခဲ့သည်မှ)     

                        မောင်ဦး(kawlin) 

 

 

စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်

စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်

                       မောင်ဦး(To Hou)

စိတ်တွေ တင်းကြပ်လာတဲ့အခါ…

ဖြေသိမ့်စရာက စာရွက်ပေါ်မှာ ရေးခြစ်မိတယ်။

ပြောပြစရာ လူမရှိတဲ့အခါ စာလုံးတွေက

နားထောင်ပေးတယ်။

မျက်ရည်မကျချင်တဲ့အခါ မှင်စက်တွေက

 ကိုယ်စားကျပေးတယ်။

 နာကျင်မှုတွေကို စကားလုံးတွေအဖြစ်

ချရေးလိုက်တိုင်း နာကျင်မှုက

မပျောက်သေးရင်တောင် ရင်ထဲက

အလေးချိန်တော့ နည်းနည်းလျော့သွားတယ်။

တချို့လူတွေက ငိုပြီး ဖြေသိမ့်ကြတယ်။

တချို့လူတွေက တိတ်တိတ်လေး ပြုံးပြီး ဖြေသိမ့်ကြတယ်။ 

ကျွန်တော်ကတော့… စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ပေါ်မှာ

 ကိုယ့်စိတ်ကိုယ် ရေးခြစ်ရင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို

ပြန်ဖြေသိမ့်နေမိတယ်။

တစ်ခါတလေ… အကောင်းဆုံး နားလည်ပေးနိုင်တာက

 လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး။ 

အသံမထွက်တဲ့ စာရွက်ဖြူတစ်ရွက်ပဲ....။

                                        maungkawlin


ဖိနစ်လို စိတ်

ဖိနစ်ငှက်

ဆုံးရှုံးမှုများနေတဲ့အခါ ဖိနစ်ငှက်လိုစိတ်ထားပါ.. 

“ဖီနစ်ငှက်လိုစိတ်” ဆိုတာ

ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ပြီး

 ပြိုလဲသွားပါစေ

အရှုံးမပေးဘဲ

ပြန်ထနိုင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို 

ဆိုလိုတာပါ။

လူတချို့ဟာ

အပြင်ပန်းမှာ ပြုံးနေပေမယ့်

နှလုံးသားထဲမှာတော့

မီးလောင်ပြာကျနေသလို 

ဝေဒနာတွေ ပြည့်နေတတ်တယ်။

ဒါပေမယ့်

ဖီနစ်ငှက်လိုစိတ်ရှိသူတွေက

မျက်ရည်တွေကို 

အားအဖြစ် ပြောင်းပြီး

နာကျင်မှုတွေကြားကနေ

ပြန်လည်ရှင်သန်ဖို့ ကြိုးစားတတ်ကြတယ်။

“လဲကျတာ အရှုံးမဟုတ်ဘူး…

ပြန်မထတော့မှ အရှုံးဖြစ်တာ…”

ဒါကြောင့်

ဖီနစ်ငှက်လိုစိတ်ရှိပါစေ။

မီးလောင်တဲ့ဘဝထဲကနေတောင်

အလင်းရောင်ကို ရှာနိုင်တဲ့

သန်မာတဲ့ နှလုံးသားတစ်စုံ ဖြစ်ပါစေ…။
              
                                 မောင်ဦး
Blogger-
http://maungkaw.blogspot.com

ဆည်းဆာဘ၀တန်ဖိုး

 

                                                   

ငယ်ရွယ်စဉ်

ဒေါသကို မီးတောက်လုပ်ပြီး

လောဘကို လမ်းပြလုပ်ကာ

မောဟကို မိတ်ဆွေ အဖြစ်

ဘဝကို အရှိန်ပြင်းပြင်း မောင်းခဲ့တယ်။

အိမ်တွေကို အိပ်မက်လို ဆောက်

ကားတွေကို ဂုဏ်ယူလို့ စီး

စိန်ရွှေ ရတနာတွေကို

အောင်မြင်မှုရဲ့ အလေးချိန်လို့ ထင်ခဲ့မိတယ်။

သားသမီးတွေတောင်

ကိုယ့်အရိပ်အောက်မှာ

မေတ္တာမပြည့်တဲ့ ရယ်သံတွေနဲ့ ကြီးလာခဲ့ရတယ်။

အသက်ရလာတဲ့အခါ

စစ်ဘေးဒဏ်က

တံခါးမခေါက်ဘဲ ဝင်လာတယ်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းခဲ့သမျှ

တစ်ခဏအတွင်း

ပြာမှုန့်လို လေထဲ ပျောက်သွားကြတယ်။

ဒီအချိန် သိလိုက်ရတာက—

ကိုယ်ပိုင်တယ် ထင်ခဲ့တာတွေဟာ

ကိုယ့်ကို ချည်ထားတဲ့ ကြိုးတွေဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုပဲ။

ဆုံးရှုံးမှ

ရင်ထဲက အလေးချိန် လျော့သွားတယ်။

အခုတော့

ပစ္စည်းရှာဖို့ စိတ်ကုန်ရပြီ။

ခွန်အားတွေ သုံးဖို့ရပ်ရပြီ။

လက်ဗလာပေမဲ့

နှလုံးသားက လွတ်လပ်လာပြီ။

နေရောင်ခြည် တစ်စက်

လေညင်းသံ‌တစ်ချက်

သားသမီးရဲ့ ခေါ်သံလေးတစ်ခါ—

အဲ့ဒီတွေက

ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံး စည်းစိမ်တွေ။

ကျန်ရှိတဲ့ ရှင်သန်ချိန်ကို

အမြန် မမောင်းတော့ဘူး။

လောကကို

စိတ် ပျော်ရွှင်စွာ

သက်တောင့် သက်သာ

အေးအေး ဆေးဆေး ဖြတ်သန်း သွားရမယ်။

စိတ်ပုတီးကြီးနဲ့ ရိပ်ကြီးခို တာထက်

ကိုယ်ချင်းစာ တရားများများ မွေးရမယ်။

လိုချင်တာထက် ပေးကမ်းချင်တာပဲ လုပ်ရမယ်။

အဲဒါ ဘာကြောင့်လဲ

ရှင်သန်ချိန်မှာ ဆည်းဆာ ဘဝရဲ့တန်ဖိုးတက်ချင်လို့ပေါ့။

                                                        မောင်ဦး              

မမျှတခဲ့ သော အချစ်ရဲ့ နောင်တ

မမျှတခဲ့ သော အချစ်ရဲ့ နောင်တ                                          (မောင်ဦး) နောင်တ 💔 ဆိုတာ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ အချိန်မှာ...