အမေ

                

ဘ၀ အမောတွေကို ဟာသနှောကာ အပြစ်ကင်းစဉ်စဉ် ပြုံးပျော်နေခဲ့သော အမေ

စာဖတ်ကြမယ်

စာဖတ်ခြင်းက ပြည့်ဝသောလူတစ်ယောက် ဖြစ်စေတယ်။

ဆွေးနွေးညှိ့နိုင်းခြင်းက အသင့်ပြင်ထားသော လူတစ်ယောက်ဖြစ်စေတယ်။

မှတ်သားခြင်းက တိကျသောလူတစ်ယောက် ဖြစ်စေတယ်။

ကျိုးစားခြင်းက အောင်မြင်မှုကို ရစေတယ်။

ဒါ နီကီတာခရုရှက် ရဲ့အဆိုအမိန့်ပေါ့။     ဒါကြောင့်

စာဖတ်မယ်--ဆွေးနွေးမယ်--မှတ်သားမယ်--ကျိုးစာမယ်---

အပျိုကြီးများ ဖတ်ရန်

သဘာ၀ကို ဆန့်ကျင်သူ ============

ရတာ မလို လိုတာ မရလို့ ကိုယ့်ကို ရှားပါးပစ္စည်းလို့ ရှာကြံ 

အမွန်းတင်ပြီး ဂုဏ်ယူ နေသော အပျိုကြီး လူပျိုကြီးများရေ---

လူ့လောက ရောက်လာပြီး လူသဘာဝအတိုင်း မကျင့်ကြံဘဲ ---

လူပျိုကြီး အပျိုကြီး အဖြစ် တသက်လုံး အရိုးထုတ်ပြီး ဘဝဆုံးတိုင် နေသွားမယ်ဆိုရင် တခုတော့ စဉ်းစားစေချင်ပါတယ်။

တောင်သူ လယ်သမားတွေက မအောင်မြင်တဲ့ အပင်တို့ မျိုးစေ့တို့ ဆိုရင် ပေါင်းပင် သို့မဟုတ် အမှိုက်လို့ သတ်မှတ်ကြတယ်။

 ဖယ်ထုတ်ပြီး ဖျက်ဆီး မီးရှို့ပြစ်ကြတယ်။

ဒါက ကိုယ့်မျက်မြင်တွေ့ရသည့် အကြောင်းအရာပေါ့။

ကွယ်လွန်ခဲ့ရင်လည်း

ငရဲမင်းကြီးက ငရဲပြည်ရောက်လာသည့်သူများသည်  လူပျိုကြီး အပျိုကြီးများဖြစ်နေပြီဆိုရင်- ငရဲပြည်မှာဘဲ ထာဝရ ထားတယ်။

လူ့ပြည် ပြန်မလွှတ်တော့ဘူး။ နတ်ပြည်လည်း မပို့ဘူး။

အကြောင်းပြချက်က  လူ့လောကရှိနေစဉ် လူသဘာဝကို ဆန့်ကျင်လို့တဲ့။

 လူ့တဘော သဘာဝအတိုင်း လူဖြစ်အောင် လူလောက စည်ပင်အောင် မလုပ်ကြလို့တဲ့။

အဲဒါကြောင့် ငရဲပြည်မှာဘဲ ထာဝရနေတော့ မလား---

လူပြည့်ဘဲ ပြန်ရောက်ချင်သလား---

ဒါကြောင့်----အချိန်ရှိတခိုက် လုံးလစိုက်ကြပါလို့ ပြောပါရစေ။

                                         

                                                          မောင်ဦး

 

ဇာတ်ညွှန်းကောင်းပေးပါ ဇာတ်ဆရာ

ဒီနေ့ အစိုးရ၀န်ထမ်းတွေအတွက် Holiday---
======

Holiday မြန်မာလို အားလပ်ရက်တဲ့။

  ဒီနှစ် နှစ်ကူးကာလ ရုံးပိတ်ရက်က ၁၂ ရက်တာရှည်ပါတယ်.။

ကျုပ်အတွက် မအားလပ်ရက်ပါဘဲ။

တစ်နှစ်ပတ်လုံး ရုံးနှင့်အိမ် အိမ်နှင့်ရုံးအချိန်ကုန်နေရတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေ အတွက် 

အားလပ်ရက်ရှည် ရပြီဆိုတော့ အရမ်းပျော်ကြတာပေါ့ဗျာ။

အားလပ်ရက်မှာ အပျော်ခရီးထွက်ကြမယ်ပေါ့။

ကိုယ်ပိုင်ကားရှိသူများလည်း ကိုယ်ပိုင်ကားနှင့် ကိုယ့်ရပ်ရွာကို ခရီးနှင်ကြတယ်။

တချို့လည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်နှင့် ပျော်ပွဲစားထွက်ကြ။

ဘုရားဖူးထွက်ကြပေါ့။

ကိုယ်ပိုင်ကား မရှိသူများလည်း လိုင်းကားတို့ ရထားတို့စီးပြီး ကိုယ်သွားချင်သောခရီးကို 

လွှတ်လွှတ်လပ်လပ် သွားလာကြတာ တွေးကြည့်ရင် ဘယ်လောက်ပျော်စရာ ကောင်းသလဲနော်။

ကျုပ်လည်း ရုံးပိတ်ရက်မှာ- -တွေးမိတာက

ရပ်ဝေးနေ အိုစာနေသောမိခင်ကြီးဆီ သွား။

စားဖွယ်ရာမျိုးစုံနှင့် ကန်တော့။

မောင်နှမ သားချင်းများနှင့် စုံညီတွေ့။

ခွဲခွာနေရသော မိသားစုနှင့် စုံညီ လက်ဆုံစား။

မတွေ့ရတာကြာပြီဖြစ်သော အပေါင်းအသင်းများနှင့် စကားပြော။

နှစ်ရှည်ပြစ်ထားရသည့် အိမ်ကိုပြု ပြင် စသည် စသည်ဖြင့်ပေါ့-

ဒါ ရုံးမပိတ်ခင် စိတ်ကူးယဉ်ရေးဆွဲခဲ့ သော ကျုပ်ရဲ့ အားလပ်ရက် အစီအစဉ်ပါ။ 

ဒါပေမဲ့  ကိုယ်ဖြစ်ချင်သလိုမှ  မဖြစ်ရဘ၀။ မင်းခ ‌ယောက်ျားလေ --

မင်းခယောက်ျား ကမ်းနားသစ်ပင်တဲ့။ကမ်းနားမှာ သစ်ပင်သည် အချိန်မရွေး 

ရေတိုက်စားပြီးပျက်စီးနိုင်သလို မင်းဝန်ထမ်းလည်း ထို့အတူပါဘဲ ။

မျက်နာတော် အလိုမကျ ရွှေစိတ်တော်ညှိုးလျှင်ဖြင့် အချိန်မရွေး ပြုတ်နိုင် ပျက်နိုင်တာ မဟုတ်လား။

ကျ ဉ်ကွယ် မျက်ကွယ်နေရတဲ့ ဝန်ထမ်းက မထောင်းသာပေမဲ့ အာဏာပါဝါရှိသူ အနီးအပါးတွင် အပါတော်မြဲ ဖြစ်နေရတဲ့ ဝန်ထမ်း တစ်ယောက်အနေဖြင့် ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေဟာ စိတ်ကူးယဉ် သက်သက်ပဲဆိုပါတော့ဗျာ။

မလွှတ်မလပ်တဲ့ ကျုပ်တို့ ဘဝတွေကိုလည်း စာနာ နားလည်လိမ့်မည်လို့ ထင်ပါတယ်။

ကိုဘ့်အစီအစဉ်ဘေးချိတ် လမ်းကြောင်းအသစ်ခရီးပေါ််ာသည်။

သွားလာရမည့် ခရီးစဉ်က ရှမ်းပြည်နယ်သို့။

တောင်ကုန်းတွေက ပတ်လည် ဝန်းရံပြီး ချိုင့်ဝှမ်း လျှိုမြောင် တွေနဲ့တောင်လားချောင်း ကရစ် ခွေစီးနေကာ ထူထပ်စိမ်းမှောင်တဲ့ ထင်းရူးတောတွေ ချယ်ရီပင် ဝက်သစ်ချပင်တွေ သစ်တောရိုင်းပင် တွေ အစီအရီဖြင့်လှပနှစ်သက်စရာ နေရာဖြစ်သော ရှမ်းပြည်နယ် တောင်ပေါ်ဒေသ ဖြစ်သည်။

မြင်ရသော ရှုခင်း ရှုကွက်များက မြေပြန့်မှ လူတွေအတွက် ရင်သတ်ရှုမောဖွယ်ရာ ကောင်းသလို နိုင်ငံ အသီးသီးက တိုးတွေကိုလည်း ဆွဲမက်ချင်စရာကောင်းပါဘိ။

သို့သော် ကျုပ်ရင်ထဲကို မဖမ်းစားနိုင်သလို ကျုပ်မျက်စေ့ထဲ မတိုးဘူးဖြစ်နေတယ်။

ကျုပ်မျက်စိထဲ ရှိသည်က ကျုပ်ရွာက မိသားစုနှင့် ဆွေမျိုးများ။

ရင်ထဲရှိနေသည်က အိုစာနေသော မိခင်။

ခန္ဒာကိုယ်က ရှမ်းပြည်နယ်ရောက်‌နေရပေမဲ့ စိတ်က မိသားစု ထံပေါ့။

ခရီးစဉ်အတွင်း သွားလာ နေရထိုင်ရသည်မှာ အလွန်အဆင်ပြေပါပေသည်။

 ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့သော ကျေးဇူးရှင်များအားလည်း အထူးကျေးဇူးတင်ပါသည်။

သွားလာရင်းစားရသည့် အစားအစာများက နတ်သုတ်ဒါ သမျှ အရသာ ရှိလှပါပေတယ်။

သို့သော် စိတ်က အိမ်မိသားစုရဲ့ ထမင်းဝိုင်းရဲ့ လွှတ်နေသော ခုံနေရာကိုသာ မျက်စိထဲက မထွက်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ မိသားစုထမင်းဝိုင်း ငပိရည်ကြိုကို  တမ်းတနေမိတယ်။

ဆင်ဖြူတော်မှီ ကြံစုတ်ရတဲ့ ခရီးစဉ်မှာ ချိုမြိန်ပါတယ်ဆိုပေမဲ့ ကျုပ်အတွက် ခါးသက်သက်။

တကယ်ပါ ကျုပ်အတွက် ဆေးခါးကြီးတခွက်ကို ရေမပါဘဲ သောက်ရသလိုပါဘဲဗျာ။

အဝင်ခါး အနေခါး အထွက်ခါး ဆိုသလို မျက်နာကို ရှစ်ခေါက်ချိုးနေရတဲ့ ဘဝပေါ့။

ဒီလိုဘဝမျိုးက လွှတ်မြောက်ချင်တာလည်း ကျုပ်ကိုယ်ကျုပ် အသိဆုံးပါ။

မည်သူမဆို ကိုယ့်ရပိုင်ခွင့် အားလပ်ရက်မှာ ကိုယ့်မိသားစု ကိုယ်အသိုက်အမြုံ နဲ့

လွှတ်လွှတ်လပ်လပ် နေချင်ကြတာပါဘဲ။

လွှတ်လွှတ်လပ်လပ် ပျော်ချင်ကြတာပါဘဲ။

-ဒါပေမဲ့ - ---

- - ---သူဘက် ကိုယ့်ဘက် ---

ထားပါတော့ပါဗျာ---

ဘဝဆိုတာ ဘဝဇာတ်ဆရာ အလိုကျ ကရတယ် ဆိုတာ နားလည်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ အလွှမ်းဇာတ်ကွက်တွေများနေရင် ဇာတ်အိမ်က ဇာတ်နာတာပဲ ဖြစ်နေမှာပေါ့ ။

ဒါကြောင့် တခါတလေ ရယ်မောပျော်ရွှင်အောင် ဟာသလေးများလည်း ကပါရစေ

ဇာတ်ညွှန်း ရေးတဲ့ဘ၀ ဆရာတို့ရယ်။

မျက်လုံးပြူးသွားသော ဇနီးမောင်နှံ

မျက်လုံးပြူးသွားသော ဇနီးမောင်နှံ

===================

"ဟဲ့ သားတို့ အိပ်တော့လေ နင့်တို့ အဖေ  ပြန်လာလို့ ခရီးပမ်း နေတယ်ဆိုတာ နားမလည်ဘူးလား"

မဟေသီ၏ ဟောက်သီးကျွေးသံကြောင့် ကုတင်ပေါ်တွင် စကားပြောနေသော 

သားနှစ်ယောက်မှာ စကားတွတ်ထိုးနေရာမှ ရပ်ကာ အိပ်လိုက်ကြသည်။

သားနှစ်ယောက်မှာ ကလေးများ၏ သဘာဝအတိုင်း အပူအပင် အကြောင်းအကျ ကင်းသဖြင့် တခဏခြင်း အိပ်ပျော်သွား သော်လည်း ကိုပြာလောင် မှာ အိပ်မပျော်သေးချေ။

ချစ်ဇနီးသည် အိပ်ယာအဝင်ကို စောင့်ရင်း စာဖတ်နေလိုက်တယ်။ ခဏကြာတော့ အိပ်ချင်သလိုလိုဖြစ်လာတယ်။

အလိုက်မသိသော မဟေသီက အရေးထဲ ပုတီးစိတ်နေသည်လား သုံးလုံးဂဏန်း အာရုံခံနေသလားမသိ။

ဘုရားခန်းမှ တော်တော်နဲ့ ထွက်မလာချေ။

ဘာရမလဲ -- ကိုပြာလောင် တလောင် ဘဲရှိတယ်။

ဖတ်နေတဲ့ စာအုပ်ကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဘုတ်ကနဲမြည်အောင် ပြစ်ချကာ ပါးစပ်မှလည်း     "အား " လို့ မတိုးမကျယ် အော်ချ လိုက်တယ်။

ပုတီးစိတ်လို့ သမာဓိ အားကောင်းနေပါတယ် ဆိုတဲ့ မဟေသီ စိုးရိမ်တကြီး အခန်းထဲ ပြေးအဝင် အလာမှာတော့ သားအငယ်ကောင်က အိပ်ယာထဲက ကုန်းထ ထိုင်နေတယ်။

" သား မအိပ်သေးဘူးလား အိပ်--အိပ်"

ကိုပြာလောင်က ကြောသတ်ကာ ချော့သိပ်လိုက်သည်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

 မဟေသီက ပြုံးစိစိ။

ပြန်လည်အိပ်ပျော်သွားပြီး ခဏ အကြာ ---

သားအငယ်ကောင်က ဘာသံကြားလို့လဲ မသိ

အိပ်နေရာက ထထိုင် နေပြန်တယ်။

" သားသား အိပ်အိပ် "  ကိုပြာလောင်က ကျောပွတ်ပေးသည်နဲ့ အိပ်ပျော်သွားပြန်တယ်။

မဟေသီက ပြုံးစိစိ။

တောက်-- ကိုပြာလောင် မကျေနပ်သည့် တက်ခေါက်သံက မပြင်းထန်လှသော်လည်း တိတ်ဆိတ်သော ညဉ့်ဦးယံမို့ ထင် ကျယ်လောင်လှသည်။

မဟေသီက ဘာ သဘောမှန်းမသိ ကိုပြာလောင့် ဗိုက် ဆွဲလိမ်သည်ကို  ခံလိုက်ရ သေးသည်။

 ရသည် ကိုပြာလောင် ငြိမ်ခံနေလိုက်သည်။

အကြီးကောင်ကတော့ အိပ်နေလိုက်သည်မှာ တုတ်တုတ်မျှ မလုပ်။

ဟွန်း--ဒီနှစ်ကောင်ကို  ကြည့်ပြီး ကိုပြာလောတစ်ယောက်စိတ်အိုက်ကာ  မောသွားမိသည်-။

အမောပြေမယ် ကြံကာရှိသေး---

ကိုပြာလောင်၏ အသက်ရှုသံပြင်းပြင်းကို ကြားလို့ လားမသိ အငယ်ကောင်မှာ အိပ်နေရာမှ ထထိုင်နေပြန်သည်။

ကိုပြာလောင် စိတ်ထဲ နည်းနည်းတင်းသွားတယ်။

" ဟေ့ကောင် မအိပ်သေးဘူးလား "

လို့ ကိုပြာလောင် မေမြန်းသံ မဆုံးမှီ ညီငယ်ဘေးတွင် အိပ်နေပါသည်ဆိုသည့် သားအကြီးကောင်၏

ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာသော စကားသံကြောင့် ကိုပြာလောင် တို့ ဇနီးမောင်နှံ မှာ မျက်လုံးပြူး သွားပါတော့သည်။

" ရိုက်သတ်လိုက်စမ်းအဖေရာ ဒီအတိုင်းကြည့် လည်း မြင်ရဲ့သားနဲ့-- ထထကြည့်နေတယ်"

                                                           တွေးရင်းဖြင့် ပျော်ရွှင်နိုင်ကြပါစေ     မောင်ဦး