အချိန်တန် အရွယ်ရောက်လာတော့ ဘဝဆိုတာ
တိုတိုလေးပါလားလို့ တွေးရင်း၊ ငေးရင်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်
ကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်နေမိတယ်။
မပြောမဖြစ် ပြောချင်တာတွေလည်း များပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ပြောရင်းနဲ့ ကိုယ့်အမှားတွေကို ကိုယ်တိုင်
ဖော်ထုတ်သလို ဖြစ်နေမှာစိုးလို့ မပြောချင်ခဲ့ဘူး။
သို့ပေမဲ့ မနေနိုင်ဘူး။ပြောရတော့မယ်။
ငယ်စဉ်က ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဟုတ်လှပြီထင်ပြီး မှားယွင်း
တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊လုပ်ရပ်တွေကို ဒီနေ့အထိ မမေ့
နိုင်သေးဘူး။
မစဉ်းစားဘဲ လုပ်ခဲ့မိတဲ့ အလုပ်တချို့အတွက် ဆုံးရှုံးခဲ့ရ
တာတွေလည်း ရှိတယ်။
တစ်ခါတုန်းကတော့ လမ်းစဉ်လူငယ်၊ ကြက်ခြေနီ
လူငယ်၊မီးသတ်လူငယ်၊ လုပ်အားပေးလူငယ်…
ဘယ်နေရာမှာမဆို ရှေ့ဆုံးက ပါခဲ့ဖူးတယ်။
ဗမာပြည်ကြီးကို ပြောင်းလဲပစ်မယ်ဆိုတဲ့ အိပ်မက်
တွေလည်း ရှိခဲ့ဖူးတယ်။
ကျောင်းသားဘဝတုန်းက “မိမိကိုယ်ကို ကောင်း
အောင် ကြိုးစားမည်၊
မိမိအတန်းကို ကောင်းအောင် ကြိုးစားမည်၊
မိမိကျောင်းကို ကောင်းအောင် ကြိုးစားမည်၊
မိမိတိုင်းပြည်နှင့် လူမျိုးအတွက် ကောင်းအောင်
ကြိုးစားမည်”ဆိုတဲ့ ကတိစကားတွေကို ယုံကြည်ခဲ့
တယ်။
တိုင်းပြည်ဖွံ့ဖြိုးဖို့ ပညာရေးက အဓိကလို့
သင်ယူခဲ့ရတယ်။
ဆရာဝန်ဖြစ်မယ်၊ အင်ဂျင်နီယာဖြစ်မယ်၊ ဆရာဖြစ်
မယ်၊
စစ်ဗိုလ်ဖြစ်မယ်၊ ရဲအရာရှိဖြစ်မယ် ဆိုတဲ့ အိပ်မက်တွေ
လည်း ရှိခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ခေတ်အခြေအနေတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့
မျိုးဆက်ဟာ မဖြစ်ချင်တာတွေ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး
ဖြစ်ချင်တာတွေ မဖြစ်ခဲ့ရဘူး။
ဆရာဝန်တွေ ဆရာဝန်အလုပ်ကို အပြည့်အဝ
လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသလား။
အင်ဂျင်နီယာတွေ အင်ဂျင်နီယာအလုပ်ကို
လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသလား။
ဆရာတွေ ဆရာအလုပ်ကို လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသလား။
လူတိုင်းဟာ ကိုယ့်ကျွမ်းကျင်ရာ အလုပ်ကို ပရော်
ဖက်ရှင်နယ်ဆန်ဆန် လုပ်ခွင့်မရခဲ့ကြတာတွေ
ရှိတယ်။
ကိုယ်ပိုင် တီထွင်ဆန်းသစ်မှု မလုပ်ခဲ့ရဘူး'
ဒါရေး ဒါကျတ်ဘ၀နဲ့ပဲ ကျင်လည်ခဲ့ရတယ်၊၊
အဲဒီအကျိုးဆက်တွေက ဒီနေ့ထိ ဆက်လက်
သက်ရောက်နေဆဲပဲ။
“မင်းကော ဘာဖြစ်ခဲ့လဲ” လို့ မေးလာရင်တော့
မရှက်မကြောက် ဝန်ခံရမှာပါ။
ဘဝတစ်လျှောက် လမ်းလွဲခဲ့တာတွေ၊ ဆုံးဖြတ်ချက်
မှားခဲ့တာတွေ
ရှိခဲ့တယ်။
အခုချိန်မှာ နောင်တရနေလည်း အချိန်က နှောင်းနေ
ပြီ။
နောင်တဆိုတာ နေဝင်ဆည်းဆာအချိန်ရောက်မှ ရလာ
တဲ့ နောင်တဖြစ်နေပြီလေ…”
ဟူး…
မောပါဘိ ...မောင်ဦး ရယ်။
No comments:
Post a Comment