ကျုပ်တို့ရဲ့ သံစုံတီးဝိုင်း
=============
ဟိုတခါက ဘုန်းကြီး စာချမယ် ဆိုပြီး ကျုပ်ကိုကျုပ် လောင်ပြုံး ပြုံးပြီးမိတဲ့ စာလေးအဆက်ပါ။
ဒီနေ့ ကျု ပ် လေကြီး ဖင်ကျယ်စကား ပြောရဦးမယ်။
စကား အသုံးအနှန်းကြမ်းသွားရင် ခွင့်လွှတ်ပါ။
လေကြီး မိုးကြီးလို့ သုံးစွဲရင်လည်း ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ကျုပ် စိတ်အချဉ်ပေါက်တာနဲ့ စကားလုံးကို မပြင်ချင်တော့ဘူး။ ဆက်ရေးတော့မယ်-
ကျုပ် အကြောင်းကဘဲ စတင်ရေး ပါရစေနော်။
ကျုပ်အကြောင်းရေးလို့ မဖတ်ချင်လည်း ကျော်သွားပါဗျာ။
ဒါပေမဲ့ Like တချက် တို့ ခဲ့ဦးနော။
ကျုပ်က ဘာ အကောင်မှ မဟုတ်ပါဘူး။
အာပလာ အာဖျံကွီး မောင်ဦး ဆိုတာဘဲ သိထားပါ။
အဲဒီ အာပလာ အာဖျံကွီး ကျုပ်က လူကသာ ဘာမှ မဟုတ်တယ်။ ဆရာကြီးလုပ်ချင်တဲ့ အမျိုးဗျ။
မနက် မိုးလင်းရင် နှစ်ပြားတန် ချို ပေါ့ကျ လက်ဖက်ရည်တခွက်ကို တနာရီလောက်သောက်ပြီး စာစောင်တခုခုနဲ့ ဇိမ်ယူ တတ်တဲ့ အလေ့အကျင့်က ရှိတယ်ဗျ။
ဖတ်စရာ ကုန်သွားရင်တော့ အသင့်ပါလာတဲ့ ဖုန်းလေးထုတ်ပြီး ဟိုဝင် ဒီထွက်နဲ့ ပွတ်ပြီး ကမ္ဘာ ပတ်တော့ တာပေါ့ဗျာ။
နောက်ဆုံးတော့ ဒေါက်တာ--- ဆိုတဲ့ ဟို ဆိုဒ်ဘဲ အချိန်ကုန်သွားတယ် ဆိုပါတော့။
ဒီလိုပြောတော့ ခင်ဗျားကြီး မျက်နာက စပ်ဖြဲဖြဲ ဆိုတာ ကျုပ်သိပါတယ်။
ဒေါက်တာ---ဆိုဒ် ဆိုလို့ တမျိုး မထင်နဲ့နော်။
ကျန်းမာရေးအကြောင်း တင်ထားတဲ့ ဝက်ဆိုဒ်တွေကို ပြောတာဗျ။
ခင်ဗျားမျက်နာကြီးက ဖြစ်နေလိုက်တာ တကယ်ထဲ။ အိုးမလုံ အုံပွင့်နေပြန်ပြီ။
ခင်ဗျားကို စောင်း မပြောပါဘူး။ တည့်ပြောနေတာ အဲ မဟုတ်ပါဘူး။ ထားပါဗျာ။
အဲဒီလို ပွတ်နေရင်းနဲ့ ဖုန်းပါ၀ါ အားကုန်လို့ဘဲဖြစ်ဖြစ် ဒါမှမဟုတ် မရိုသေ စကားဗျာ- ရှုရှု ပေါက်ချင်စိတ်ရှိလို့ အိမ်သာသွားမှဘဲ ကျုပ်ရဲ့ အလုပ်ကြီး အကိုင်ကြီးကို ရပ်နားပါတော့တယ်။
အဲဒါက ကျုပ်ဘဝရဲ့ နေ့ တဓူဝ အလုပ် အစဘဲဆိုပါတော့။
အဲဒီလို နှစ်ပြားတန် တီးတခွက်ကိုင်ပြီး ဖတ်စရာ ရှိတာဖတ်။ ပြီး ပွတ်စရာရှိတာ ပွတ်။
ပြီး မိတ်ဆွေ အပေါင်း အသင်းတွေ စုဖွဲ့ပြီး အာပေါင် အာရင်း သန်သန်နဲ့ ယနေ့မျက်မှောက်ရေးရာ တီးဝိုင်း ကဏ္ဍပေါ့ဗျာ။
အဲ ကျုပ်တို့ တီးဝိုင်းအဖွဲ့ ကြောင်းလည်း ကြုံတုန်း ဖေါက်သယ် ချရဦးမယ်။
တီးဝိုင်းအဖွဲ့ ဆိုလို့ တေးဂီတ တီးဝိုင်း မထင်ပါနဲ့။
လေတောင် မချွန်တတ်ပါဘူး။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တို့ ဘီယာဆိုင်တို့မှာ ကျွေးမွေးမဲ့ ကျေးဇူးရှင် ဒကာရှိရင် အားမနာတမ်း စားသောက်ပြီးဝေဖန် လေကန်တဲ့ တီးဝိုင်း လေဝိုင်း ကိုပြောတာပါ။
-ကျုပ်တို့ တီးဝိုင်းအဖွဲ့က ကိုယ့် ပြည်းတွင်းမှာပင် နှံ့စပ်အောင် မရောက်ဘူးပေမဲ့
-အာရှမှသည် အာဖရိကသို့လည်းကောင်း
- ဥရောပ အမေရိက မှသည် အင်္ဂါ ဂြိုလ်သို့ လည်းကောင်း ရောက်လိုရောက် ပေါ့။
ဒါပေမဲ့ ကျုပ်တို့ ကမ္ဘာနဲ့ အင်္ဂါဂြိုလ် ဘယ်လောက်ဝေးသလဲ ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို ကြားဖြတ်မေးလာရင်တော့ ခွေးအ ကြီး လှည်းနင်းခံရသလို ဂိန်ဂိန်ပေါ့ ဗျာ။
-တောင်ဝန်ရိုးစွန်းက သုတေသန အကြောင်းမှသည် မြှောက်ဝန်ရိုးစွန်းနားသို့ ရောက်ပြီး အိုဇုန်းလွှာ အကြောင်း ဖေါက်သည် ချနေချိန်မှာ
"အိုဇုန်းလွှာ ဆိုတာ အပြားလား အဝိုင်းလား ထပ်တရာလို အလွှာလိုက်လား " ဆိုပြီး စကားဝိုင်းကို ဝင်နားထောင်ရင် မေးလာသည့် စာပွဲထိုးလေးရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေနိုင်တော့ မျက်ထောက်နီကြီးနဲ့ စိုက်ကြည့်ပြီး မောင်းထုတ်ရတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရတာလည်း ကျုပ်တို့ တီးဝိုင်းပေါ့။
- ဒါ့ အပြင် ကျုပ်တို့ သုံးယောက်ပေါင်းလို့ မှ အိပ်ကပ်ထဲ ဗမာငွေ သုံးထောင်မပြည့် ပေမဲ့ - ဘောလုံးသမား ဒိုလေးနဲ့ မက်ဆီတို့ တနှစ်ဝင်ငွေ တလဝင်ငွေ တရက် တနာရီ တမီနစ် ဝင်ငွေကို ဂဏန်းပေါင်းစက် အကူအညီနဲ့ ကိုယ့်မယားကို မုဒိမ်းကျင့်ခံရလို့ လျှော်ကြေးရမဲ့ ပုံစံ တွက်ချက်နေတာလည်း ကျုပ်တို့ တီးဝိုင်းပဲဗျ။
-IS မှတီယင်ကျင်းဓါတ်ငွေ့ပေါက်ကွဲမှု ။ ထိုမှတဖန် ဒက္ခိဏ ပါတီတွင်းပေါက်ကွဲမှု ထိုင်းပေါက်ကွဲမှု- ၂၀၁၅အလွန် မြန်မာ့ရှေ့ရေး အလားအလာ ဆိုပြီး မတောက် တခေါက်အသိလေးနဲ့ လေကန်လို့ ဝေဖန်ရတာကလည်း ကျုပ်တို့တီးဝိုင်းရဲ့ ဆယ်နှစ်မျိုး ချင်းသုတ်ပါဘဲဗျာ။
လေအိုး မီးအိုးရွာတတ်တဲ့ ပညာကို ပြောပါတယ်။
အဲဒါ ကိုယ့်အိမ်ထဲတင် လားလို့ မထင်နဲ့။
လုပ်ငန်း သဘော သဘာဝ အရ ရောက်သည့် ဒေသ ရောက်တဲ့ နေရာ အနီးအနားက လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တို့- ဘီယာဆိုင်တို့မှာ-ကျုပ်တို့ တီးဝိုင်းရဲ့ တီးမှုတ်နေကြ ပုံစံ ဘဲဗျ။
ထမင်းကြမ်း နဲ့ ပဲပြုတ်စားပြီး အပြင်ဆိုင်မှာအချိန်ကုန်အောင်ထိုင် ဝေဖန် လေကန် ဇိမ်ခံရတာကိုက ကျုပ်တို့ အလုပ်ပဲ ဆိုပါတော့ဗျာ။
အဲဒီလို ဆိုင်ထိုင်သည့်အခါ ကျုပ်ပိုက်ဆံကုန်တာနည်းနည်း အများအားဖြင့် စပွန်ဆာက များပါတယ်။
စပွန်ဆာလုပ်တဲ့သူကလည်း စေတနာ ရှိလွန်းလို့ တော့ မဟုတ်ဘူး။
သိတယ်မဟုတ်လား ဆင်ဖြူတော် မျက်နာလေ။
ဆင်ဖြူ မှီ ကြံစုပ်တဲ့ ကျုပ်တို့ဘဝကလည်း စပွန်ဆာမှ မကယ်ရင် ဘယ်တီးဝိုင်းဖွဲ့နိုင် မလဲဗျာ။
စပွန်ဆာ မရှိရင်းလည်း မျက်နာ မနာရမဲ့ သူကို ဖုန်းဆက် ခေါ်ပြီး ဒကာလုပ်ခိုင်းရတာပေါ့ဗျာ။
ဒါကလည်း ကျုပ် လုပ်ငန်း သဘော သဘာဝကိုဗျ။
ဒီနေ့လည်း အဲဒီလို ကျုပ်ရဲ့ လုပ်ငန်းသဘော သဘာဝ အရ မန္တလေးမြို့ ရောက်တာနဲ့စတယ် ဆိုပါတော့။
ပထမ ဒီနေ့ထုတ် သတင်းစာ ဂျာနယ်တစောင် ဝယ်ပြီး လမ်းဘေးတီးဆိုင် တဆိုင်မှာ အားမနာတန်း ထိုင်ကာ နှပ်မယ်လို့စီစဉ်လိုက်တယ်။ ပြီးလျှင် မိတ်ဆွေတယောက်ကို ဖုန်းဆက်ခေါ် ဒကာခံခိုင်းပြီး အာလူးပေးမည်ပေါ့။
ဖြစ်ချင်တော့ ကျုပ်အစဉ် အလာကို မန္တလေးရောက်မှ ပျက်ရတော့တယ်။
ဖြစ်စဉ်က ဒီလိုဗျ။
မန္တလေး ကျုံးတောင်ဘက် တရုတ်တန်းလမ်းအတိုင်း လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။
လမ်းမှာ သွားရင်းဟန်လွှဲ သတင်းစာ ဂျာနယ်ရောင်းမည့် ဆိုင်ကိုရှာကြည့်မိတယ်။မတွေ့ဘူး။
နာမည်ကြီး လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ကြီးကြီး မားမား အနီးမှာ စာအုပ်ဂျာနယ်များရှိသည်ကို ကျုပ်သိပေမဲ့ ကျုပ်လမ်းလျှောက်တဲ့ နေရာနဲ့ အဲဒီဆိုင် အလှမ်းကွာနေပါတယ်။
ဘူတာကြီးပေါ်မှာ ရှိကောင်းရဲ့ဆိုပြီး တက်ကြည့်တယ် ။
မတွေ့။
ရထားအဝင်အထွက် နည်းပါးလို့လား မသိဘူး လက်ပွေ့သမားလည်း မရှိ။
ဒါနဲ့ ဘူတာကြီး အရှေ့ မန်းမြို့တော် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နဲ့ မျက်နာချင်းဆိုင် ပလက်ဖေါင်းပေါ်မှာ ခါတိုင်း ရောင်းနေကြ ရှိတယ် ဆိုပြီး လမ်းလျှောက် လာလိုက်တာ ရှင်းနေတယ်ဗျို့။လူတွေ စာမဖတ်ကြတော့ ဘူးလား မသိ။
ဒါနဲ့ ဂျာနယ်ဆိုင်တွေ့နိုး တွေ့နိုး လမ်းလျှောက်နေရင်းနဲ့ မိုးက မပြောမဆို ရွာချပါလေရောလားဗျာ။
ထီးမပါလာသည့် အတွက် ကိုယ့်ကိုဘဲ အပြစ်တင်မိတယ်။ ကိုယ့်ကို ဆဲမိရင်လည်း မွေးတဲ့ အမေကို ထိခိုက်သွားမှာ စိုးလို့ မိုးနတ်မင်းဘဲ ကြိမ်ဆဲမိတယ်။
ဒါနဲ့ ရှေ့ဆက် မလျှောက်ဘဲ ဆိုင်ကယ် ကယ်ရီ ငှားပြီး ကျုပ်တည်းခိုတဲ့ နေရာကို သုတ်ခြေတင်ခဲ့ရတာပေါ့။
အဲဒီမှာ ဆိုင်ကယ်စီးရင်း ဂျာနယ ်စာအုပ်ဆိုင် ဘယ်နားမလဲလို့ ကယ်ရီသမားကို ကျုပ်မေးမိတယ်။
"မသိဘူး " တဲ့။
လက်ဘက်ရည်ဆိုင်ကြီးတွေ အနားမှာ မရှိဘူးလားလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်ပြီး ထပ်မေးမိတယ်။
သူဇဝေ ဇဝါဖြစ်နေတယ်။ အတန်ငယ် စဉ်းစားပြီးမှ စာအုပ်ရှိတဲ့ နေရာတွေ သူပြောပြပါတယ်။
"မင်းစာဖတ်ဝါသနာမပါဘူးလား ကျောင်းပြီးပြီလား " လို့ ကျုပ်ကမေးတော့ ဆယ်တန်းနှစ်ခါကျထွက်ပြီး ကယ်ရီဆွဲနေတာတဲ့။
"စာဖတ်ချင်ပေမဲ့ စားဘို့ တောင်အနိုင်နိုင်ဖြစ်နေတာ စာဘက် လှည့်မကြည့်နိုင်ဘူး" တဲ့။
"ဒါနဲ့ ငါ့ညီဆိုင်ကယ်ကို ခေါ်ချိန်မှာ ငါ့ညီ ဖုန်းပွတ်နေတာက အင်တာနက်ဝင်ကြည့်နေသလား" လို့ ကျုပ်မေးတော့
"ဟုတ်တယ် "တဲ့။
"ငါ့ညီက မဆိုးပါဘူး စာမဖတ်နိုင်ရင် အင်တာနက်သုံးစွဲ တာ ကောင်းပါတယ်ကွာ -ဒီနေ့ ကမ္ဘာကြီးနဲ့ မျက်ခြေမပြတ်တာပေါ့" လို့ ဆရာကြီးလေသံနဲ့ ချီးကြူးး စကားပြောလိုက်တာပေါ့။ ဘာတွေများ ဝင်ကြည့်သလဲလို့ ဆက်မေးတော့ "ဂိမ်း"တဲ့။
လေးစားလောက်ပါရဲ့ဗျာ။
TVကောကြည့်သလား -ဘာတွေကြည့်လည်ဆိုတော့
"နေ့စဉ် ကြည့်ပါတယ် -ကိုးရီးယားကားနဲ့ ဘော်လုံးပွဲ"တဲ့။ သူရဲ့အဖြေကြောင့် ကျုပ်လေးစားရင် လေးစားမိပြန်တယ်။
လေဒီယိုကော နားထောင်သလား ဘာတွေနားထောင် သလဲဆက်မေးတော့
" အားရင် နားထောင်ဖြစ်ပါတယ် ဟစ်ပေါ့ သီချင်းဆို အကြိုက်ဆုံးဘဲ " တဲ့။
အရေးထဲ ကွမ်းယာကို ပလုပ် ပလောင်း ဝါးစားရင်း ထွေးလိုက်သည့် တံသွေးအမှုံအမွား က ကျုပ်ထံ လွှင့်စင်လာလို့ ရှောင်လင် သိုင်းကွက် တကွက်ကို ထုတ်သုံး လိုက်ရသေးတယ်ဗျ။
အင်း -- ကျုပ် အရပ်တကာ လှည့်သွားလာနေခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီလို သွားလာနေချိန်မှာ သူ့လိုလူတွေ မကြာခဏ တွေ့နေရလေတော့ ကျုပ် ဘာပြန်ပြောရမှန်း ကို မသိတော့ပါ ဘူးဗျာ။
ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ ပတ်ဝန်းကျင်းမှာ အဲဒီလိုလူတွေ ရှိနေသလို ကျုပ်တို့လို အချိန်ကုန် လေကုန် ဝေဖန် လေကန်လေ့ရှိတဲ့ တီးဝိုင်းလူတန်းစားတွေ ဘယ်လောက် အရေအတွက် ရှိမယ်ဆိုတာ ခင်ဗျားတို့ ခန့်မှန်း မိမယ်ထင်ပါတယ်။
ဒီမယ် ကိုအဝှာတို့
ခင်ဗျာတို့ ကျနော်တို့ တနေ့ တနေ့ စားဖို့ သောက်ဖို့ပင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား။
တခြားတိုးတက်ရာ တိုးကြောင်းလုပ်နိုင်ဘို့ အချိန်မပေးနိုင်ဘူး ဟုတ်လား။
နိုင်ငံ အရေးဘက်လှည့် မကြည့်နိုင်ပါဘူး ဟုတ်လား။
အဲဒီလို လှည့်မကြည့်ခဲ့သူတွေ-များလို့လည်း ခင်ဗျားတို့ ကျနော်တို့ ကမ္ဘာ့ အလယ်မှာ မျက်နာငယ်နေရတာပေါ့ဗျ။
ဘာလို့ မျက်နာငယ်နေရတာလည်း ဟုတ်လား။
ဆင်းရဲလို့ပေါ့ဗျ ။
ဘာလို့ဆင်းရဲတာလဲ ဟုတ်လား။
စာ မတတ်လို့ပေါ့ဗျာ။
ဘာလို့ စာမတတ်သလဲ ဟုတ်လား။
မေးပြန်ပြီ စာမဖတ်လို့ပေါ့ဗျ ။
စာဖတ်ရင်ဘာဖြစ်မလဲ ဟုတ်လား?
စာများများဖတ်လာရင် ခင်ဗျား မသိသေးတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ သိလာမယ်။
ခင်ဗျား မလုပ်တတ်သေးတဲ့ အလုပ်ကို လုပ်တတ်လာမယ်။
ခင်ဗျား မတွေးဘူးသေးတဲ့ အတွေးကို တွေးတတ်လာမယ်။
ခင်ဗျားဘဝရဲ့ အမှား အမှန်ကို ဝေဖန် ပိုင်းခြား ခွဲခြားတတ်လာမယ်။
လောကရဲ့ အကြောင်းအကျိုး အကောင်းအဆိုးကို ခင်ဗျားသိလာမယ်။
လူလိမ် လူညစ် ကောက်ကျစ် မှု တွေကိုလည်း ခင်ဗျားသိလာမယ်။
ခင်ဗျားတို့အပေါ် ကျရောက်နေတဲ့ မတရားမှု တရားမှု တွေကိုလည်း နားလည်လာမယ်။
ခင်ဗျားတို့ ဆင်းရဲတွင်းနက်စေတဲ့ စနစ်ဆိုးကိုလည်း မြင်လာမယ်။
အဲဒီ စနစ်ဆိုးကို ဘယ်လိုဖေါက်ထွက်ရမလဲဆိုတာ သဘောပေါက်လာမယ်။
ဒါကြောင့် ကျုပ်ပြောချင်တာက
-ကျုပ်လို လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ထိုင် ဘီယာဆိုင်ထိုင် တီးဝိုင်းဖွဲ့ပြီး လေကန်နေမဲ့ အစား
-ဂိမ်းဆော့ပြီး ပွတ်နေမဲ့ အစား
-ကိုးရီးယားကားကြည့်ပြီး အရူးထနေမည့် အစား
ရတဲ့ အချိန်လေးကို အကျိုးရှိအောင် သုံးလိုက်ကြပါ။
စာဖတ်ကြပါ။မှတ်လိုက်ကြပါ။
သိလိုတဲ့ ပညာရပ်ကို ထဲထဲဝင်ဝင် ရူးသွပ်လိုက်စမ်းပါ ဗျာ။
ရူးသွပ်တယ်ဆိုတာ တဒင်္ဂ မဟုတ်ဘူးနော်။
ထာဝရ--ထာဝရ---အဲဒီလိုဆိုရင် ခင်ဗျားဟာ သူများထက် ခေါင်းတလုံး သာမယ် ဆိုတာ သဘောပေါက် ။
အာဖျံကွီး မောင်ဦး
No comments:
Post a Comment